علم به غیب امامان از منظر قرآن
20 بازدید
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ نشده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
چکیده پژوهش حاضر در صدد این است که علم به غیب امامان و پیشوایان معصوم (ع) را از منظر قرآن کریم بررسی و اثبات نماید. شیوه بحث در این پژوهش تحلیلی با استفاده از روش تفسیر موضوعی است. از آیه رؤیت اعمال و نیز از آیات شهادت به دست می¬آید که علاوه بر خدا و رسول او، مؤمنان نیز حقیقت و باطن اعمال مردم را در دنیا می بینند و در قیامت بدان گواهی می دهند. از آنجایی¬که مشاهده حقایق اعمال به صورت عادی برای عموم مؤمنان امکان پذیر نیست، مراد مشاهده¬ای¬ است که با وحی تسدیدی، و افاضه الهی به صورت حضوری توسط برخی از اولیای الهی یعنی امامان معصوم (ع) انجام می¬شود. خداوند مشاهده ملکوت و علم حضوری به حقایق عالم را از ویژگی امامت آن ذوات نورانی و لازمه خلافت آنها قرار داده است. شواهد نقلی نیز مؤید این است که بعد از پیامبر اکرم (ص) کسی جز امامان معصوم ادعای علم به غیب و ملکوت عالم را نداشته است. ائمه طاهرین (ع) به شهادت قرآن و سنت تمامی علم قرآن اعم از ظاهر و باطن را دارا هستند و به کتاب مکنون و مرتبه از علم الهی نیز دست رسی دارند. البته ممکن است مرتبه از علم غیب برای برخی از اولیای خاص الهی و اصحاب ائمه (ع) نیز ثابت باشد اما مرتبه کامل آن ویژه آن ذوات نورانی است. کلید واژه: امامان، علم به غیب، رؤیت اعمال، حقایق اعمال، گواهی بر اعمال، شهادت.